Propa.

Propa. is een strategiespel waarin je een virus aanstuurt, gastheercellen binnendringt en het immuunsysteem bestrijdt. Je gebruikt de replicatiemechanismen van cellen om je te vermenigvuldigen en te verspreiden, en past je virus aan wanneer de immuunrespons verandert.

Gevechten in cellen

Cellen zijn de belangrijkste slagvelden. Je stuurt viruseenheden naar gastheercellen, waar ze de replicatiemechanismen in de celkern gebruiken om zich te vermenigvuldigen. Terwijl het virus zich vermenigvuldigt, activeert het geleidelijk het apoptosesignaalpad van de gastheercel, wat leidt tot geprogrammeerde celdood. Voor sommige overwinningen moet je elke cel vernietigen; in andere gevallen moet je er een paar in leven laten, zodat ze grondstoffen voor de virusreplicatie kunnen blijven leveren.

Naarmate je meer viruseenheden hebt, maakt het immuunsysteem signaalmoleculen aan om hun verspreiding tegen te gaan:

• Apoptose-inductoren: activeren apoptotische signaalpaden in gastheercellen en schakelen viruseenheden die niet op tijd kunnen ontsnappen snel uit.
• Receptoren van doelgastheercellen: binden zich aan receptoren voor spike-eiwitten op het oppervlak van gastheercellen, concurreren met virussen en blokkeren hun toegang.
• Nucleoside-analogen: verstoren de replicatie in de celkern van de gastheercel, veroorzaken fouten in het virale genoom en leiden tot het verlies van cruciale genetische fragmenten.
• Buddingremmers: voorkomen dat gerepliceerde virussen gastheercellen via budding verlaten en beperken zo hun verspreiding.

Oppervlakteantigenen

Elke viruseenheid draagt een unieke set van vier oppervlakteantigenen: moleculaire structuren met willekeurig gecombineerde kleuren en vormen. Witte bloedcellen herkennen deze antigenen en verzwelgen de virussen. Je kunt door mutaties nieuwe antigenen aanmaken om herkenning te omzeilen. Maar zodra virussen met een bepaalde set antigenen talrijk worden, leert het immuunsysteem ze geleidelijk herkennen en voert het zijn afweer op. Het is daarom belangrijk om de soorten en hoeveelheden antigenen goed te beheren.

Genetische fragmenten

Elk virus kan maximaal vier genetische fragmenten dragen. De game bevat fragmenten met verschillende functies:

• Spike-eiwitfragment: het meest voorkomende type; maakt het membraan van de gastheercel open, zodat het virus kan binnendringen en zich kan vermenigvuldigen.
• Budding-eiwitfragment: zorgt ervoor dat het virus de gastheercel na replicatie kan verlaten.
• Versnellingsfragment: versnelt de virusreplicatie in de gastheercel.
• Blokkerfragment: vermindert het vermogen van witte bloedcellen van de gastheer om virussen te verzwelgen.
• Mutatiefragment: laat het virus zich tijdens de replicatie veranderen in andere genetische fragmenten met speciale eigenschappen, waardoor het gevarieerder en flexibeler wordt.
• Hemorragische-koortsfragment: beschadigt rechtstreeks de endotheelcellen van de gastheer, tast de wanden van bloedvaten aan en veroorzaakt aanhoudende bloedingen.
• Signaalonderdrukkingsfragment: onderdrukt immuunsignaalmoleculen binnen een bepaalde afstand, zodat gastheercellen geen apoptose of functionele veranderingen ondergaan.
• Antigeenconversiefragment: verwijdert de oppervlakteantigenen van virussen binnen een bepaald bereik, zodat witte bloedcellen ze niet kunnen herkennen of verzwelgen.
• Regulatiefragment: herstelt de oppervlaktestructuren van gastheercellen die het virus misbruikt en vertraagt zo voortijdige cellysis en apoptose, zodat de omstandigheden voor virusreplicatie behouden blijven.

Je houdt veranderingen in de omgeving in de gaten en past je strategie aan door genetische fragmenten en oppervlakteantigenen te combineren om het immuunsysteem tegen te werken. Door de functies van het virus te optimaliseren, streef je naar de verspreiding en evolutie ervan over de hele wereld.